Al 1543 dagen ziek, #niethersteld

Vandaag ben ik al 1543 dagen ziek.

Ik had dat nog nooit eerder in dagen opgezocht, en ik schrik hier eigenlijk enorm van. 6 weken lang was ik hondsberoerd. Nee, geen ziekenhuisopname, maar een griepje was het ook absoluut niet te noemen. 6 weken lang heb ik als een kasplantje op een stoel gezeten. Tuurde een beetje uit het raam. Netflix kijken was al te veel. Ondertussen hadden we 4 kinderen tussen de 4 en 13 thuis, en was man ook besmet geraakt en daar ook hondsberoerd van. Samen kwamen we het liefst ons bed helemaal niet uit. In al die 6 weken hebben we welgeteld 2 maaltijden gekookt. 

Weer aan het werk

Daarna leek het weer wat beter te gaan. Ik was nog wel erg moe, maar werken deed ik weer. 3 dagen per week stond ik voor de klas. Man ging al eerder weer aan de bak. Ziek of niet, als ondernemer krijg je niet doorbetaald als je niet werkt. 

Ik merkte dat ik minder goed tegen herrie kon, dus ik nam oordopjes mee voor de gymles en zwemles. Dat scheelde al een berg. Was wel moe als ik thuis kwam van werk. Gelukkig werkte ik maar 3 dagen, en kon ik genoeg bijkomen.

Een paar maanden later bleken die drie dagen toch te veel. Zou ik op het randje van een burn-out zitten? Ik besloot ouderschapsverlof op te nemen, 1 dag in de week. 3 dagen werken, en 2,7 dagen betaald krijgen. Dat kon ik op deze manier precies een jaar doen. 
Mijn werkgever keurde het goed, tot ik opeens op gesprek gevraagd werd en onder druk gezet werd om toch 3 dagen te werken. Lerarentekort. Wist ik wel wat ik mijn collega aandeed? Dat ik dit verzoek al ver voor de zomervakantie had ingediend, en er al maanden rekening mee gehouden kon worden in de formatie, deed er ineens niet toe. Ik had alle recht om mijn verlof op te nemen, maar ze zouden het HEEL FIJN vinden als ik dat niet deed. Ik besloot toch mijn verlof op te nemen. Ik voelde dat ik voor mezelf moest kiezen.

Burn-out?

De week erna werd er van alle kanten naar gepraat. Ik was in Parijs geweest, terwijl zij geen vervanger hadden! Hoe oncollegiaal was dat! Ik vond briefjes op mijn bureau met werk voor 5 dagen, of ik dat allemaal even af wilde strepen. De werkdruk werd enorm opgevoerd, dat ik een dag minder aanwezig was wilde niet zeggen dat ik ook minder taken uit zou voeren. Zo werden ook die twee dagen te veel, binnen no time brak ik. Volledig ziek thuis, en kreeg nog voor maar 2 dagen betaald. 

Nieuwe ronde nieuwe kansen...

Burn-out dacht ik. Over Long Covid was nog niet zo veel bekend. Ik knapte beetje bij beetje weer wat op. Twee jaar later dacht ik dat ik volledig hersteld was, van die burn-out dus. Ik had al weer een andere baan gehad voor 3 dagen in de week, alleen, in een eigen kantoortje. Heel rustig. Dat ging goed.

En toen kwam mijn droombaan voorbij. Ik mocht op gesprek komen. 2 dagen na mijn eerste gesprek had ik mijn eerste werkdag. Wauw! En fulltime. Ik had het super naar mijn zin. Maar fulltime bleek te veel. Ik werd steeds vermoeider. Na een werkdag lag ik om 20:00 op bed. Steeds vaker wilde ik alleen maar slapen.

Inmiddels begon me iets te dagen over long covid. Had het er met mijn huisarts ook al over gehad. Ze had geadviseerd met een bedrijfsarts te praten, en aan mijn werkgever duidelijk te maken dat ik gebaat was bij een prikkelarme werkomgeving (ik werkte in een erg luidruchtige kantoortuin met allemaal bonte kleuren, soms kwamen er dan ook nog 20 jongeren of 80 kinderen over de vloer. Moest je ondertussen gewoon je werk doen. Geen grap, dit was een bijna wekelijkse bedoeling), en dat als dat niet lukte, "uitval onvermijdelijk" is. 

Weer ziek thuis

Mijn werkgever ging er niet in mee. Toen er ook nog intern rommelingen waren, kwam ik plots ziek thuis te zitten. Dat is nu bijna precies een jaar geleden. 

Langzaam gaat het steeds een stukje slechter. Ik stond lang op een wachtlijst voor ergotherapie. Toen ik daar eindelijk terecht kon, kon ik nog een half uurtje lopen voor ik moe werd. Ik liep voorheen regelmatig 20 kilometer op een dag, en zelfs 40 kilometer als ik er de tijd voor had. Een half uurtje was dus echt heel erg slecht. 

Inmiddels haal ik de 300 meter niet. Alles gaat nu met de auto of de scootmobiel. Ik moet zo'n 10 x per dag 15-20 min prikkelloos op mijn rug liggen. Dus in het donker, met een slaapmasker en oordoppen in. 

Had er maar meer over bekend geweest. En was dat vooral ook maar bekend bij mijn huisarts. Dan had ik mezelf misschien niet steeds zieker gemaakt. En daarom maak ik producten die de bekendheid vergroten. Ja, ik wil onderzoek. Ja, ik wil een medicijn, een behandeling, een toekomst. Maar ik wil vooral mensen die milde long covid klachten hebben de ernst laten inzien van over je grenzen gaan. Het belang van je grenzen leren kennen ook. Want als je dat niet weet, dan zit je misschien wel net zoals ik binnen afzienbare tijd thuis, met een scootmobiel en een buttonmachine. Te roepen van achter een scherm. 

(Benieuwd naar de producten? noellemes.nl)