Dag 1545 - Penvriend

Vrienden hebben is lastig met long covid. Ik ben dol op mijn vrienden. Ik wil het liefst elk klein detail uit hun leven horen – de grappige, de ontroerende, de stomme. Maar contact houden is moeilijk, en het verwatert sneller dan me lief is. Ik kan niet even langskomen. Samen bijkletsen in een koffiezaakje zit er niet in. Bezoek ontvangen is eigenlijk ook geen optie. Zelfs bellen is een uitdaging. Na tien minuten een telefoongesprek ben ik uitgeput. En dus mis ik veel. Ik heb geen idee meer wat zich in het leven van mijn vrienden afspeelt.

Vroeger schreven mensen brieven naar elkaar. Misschien zou dat wél lukken. In mijn bed lezen over het dagelijkse lief en leed. Over die collega die het bloed onder je nagels vandaan haalt. Over de lieve nicht die ineens met bloemen voor de deur stond. Of die ene avond in de kroeg, waar je – hoe dan? – eindigde op de tafel, dansend, en de volgende dag wakker werd met een kater en een vage schaamte. Ik zou het allemaal graag horen.

En dan zou ik antwoorden. Op mijn gemak mijn woorden kiezen. Je troosten als dat nodig is, hoop geven als je die kwijt bent, keihard met je meeschateren. Misschien een foto van de tuin of de kat meesturen. Een recept voor een kruidcake erbij doen. Het juiste briefpapier uitzoeken, mooie enveloppen maken, misschien zelfs een zegel erop drukken. Echt werk maken van mijn reactie. Omdat jij dat waard bent. Omdat ik ervan geniet om aandacht aan je te geven. Omdat het dan ook een beetje een hobby is. Omdat ik alle tijd voor je kan nemen die ik nodig heb.

Het snel, snel, snel van nu past niet meer bij mij. Een ouderwetse penvriend, dat is wat bij mij past.