PEM, grenzen, en hoop: een persoonlijk verhaal

Een les in omgaan met tegenslag

Soms heeft het leven andere plannen dan jij. Dat werd mij de afgelopen tijd weer duidelijk. Het is alweer even geleden dat ik iets geschreven heb, en dat komt omdat ik flink last had van PEM (Post-Exertionele Malaise). Het begon met een nacht in het ziekenhuis met een gezinslid. Ondanks dat ik me keurig aan mijn kwartiertjes rust hield, was een hele nacht opblijven en de spanning die daarbij kwam kijken simpelweg teveel.

Het leven kwam erna nog een keer tussendoor zeilen. Iedereen in huis had een duw gekregen van de gebeurtenissen en bleef een week lang thuis. Begrijpelijk, maar dat betekende wel dat mijn eigen rust ver te zoeken was. Een week lang 24/7 mensen om me heen – na zo’n intense nacht – was pittig. Pas na die week kon ik beginnen met herstellen.

De valkuil van vermoeidheid

Als ik zo diep in de PEM zit, vind ik het lastig om me aan mijn slaapschema te houden. Misschien herken je dat: je bent zo moe dat je niet meer met de klok leeft. Dat maakt het herstel extra moeilijk, en zo beland je in een vicieuze cirkel. Gelukkig wist ik eruit te klimmen en terug te keren naar mijn normale ritme.

En toen, uit het niets, volgde er een volgende gebeurtenis. Een bericht dat alles weg had van een afscheidsbericht. De grond verdween onder mijn voeten, en ineens was alle energie, zelfs die ik niet had, verdwenen. Het was alsof ik naar adem wilde happen, maar er niets meer was.

Gelukkig liep het uiteindelijk goed af, maar wat een aanslag op lichaam en geest. Met de vorige gebeurtenis nog vers in mijn geheugen wist ik nu dat ik volledig rust moest nemen. Dat betekende: terug naar bed, volledig focussen op herstellen, en rustig weer met de klok leren leven.

Grenzen stellen

Deze periode was enorm zwaar, maar het bracht me ook iets heel waardevols. Voor het eerst in mijn leven durfde ik grenzen te stellen. Ik heb uitgesproken dat ik bepaalde gesprekken niet meer voer en bepaalde berichten niet meer wens te ontvangen.

Ik leerde dat ik iemand anders niet kan redden als diegene geen hulp zoekt. Dat heeft me lang geknaagd: de angst dat ik verantwoordelijk zou zijn als het misging. Maar ik realiseer me nu dat dat gevoel onterecht was. Mijn gezondheid en mijn gezin verdienen voorrang.

Het was een moeilijke les, maar wat ben ik trots op mezelf dat ik die grens heb durven trekken. Na 15 jaar heb ik eindelijk losgelaten wat me zo lang gevangen hield.

Hoop voor de toekomst

Inmiddels ben ik hersteld van beide gebeurtenissen. Wat fijn om te merken dat ik, door bewust met mijn herstel bezig te zijn, weer vooruit kan. Dat geeft mij hoop.

Hoewel ik de drang voel om door te pakken en mijn activiteiten op te schroeven, weet ik ook: hardlopers zijn doodlopers. Met de feestdagen in het vooruitzicht kies ik ervoor om nog even een pas op de plaats te maken.

Waar 2024 in het teken stond van zieker worden, zal 2025 in het teken staan van beter worden. Op naar een jaar van herstel, groei, en hoop!