Dag 1547 – Long Covid Awareness Day

Vandaag is het Long Covid Awareness Day. Een dag om stil te staan bij al die mensen die hun leven zagen wegglippen. Een dag om hoop te houden, al voelt dat soms als een uitputtingsslag op zich. Maar waar ik me dan aan vasthoud, is dat het altijd zin heeft. Want mijn leven doet ertoe. Ons leven doet ertoe.

Misschien helpt het dat ik al ervaring heb met in de steek gelaten worden door de overheid. Niet gezien worden. Niet serieus genomen worden. Zachtjes doodbloeden terwijl elke poging om iets van het leven te maken meer kost dan het oplevert.

Vanaf mijn twintigste zat ik in het toeslagenschandaal. Of toeslagenaffaire, zoals de overheid het noemt. Maar een affaire impliceert dat beide partijen er iets aan hebben. Ik vond het vooral schandalig.

In de maand voordat ik mijn "compensatie" kreeg – wat zoveel betekende als eindelijk terugkrijgen wat me onterecht was afgepakt – raakte ik besmet met covid. Aan de ene kant kreeg ik mijn leven terug, en aan de andere kant werd het me opnieuw ontnomen. Het casino heb ik nooit gehaald. Dat mag vanaf 21 jaar, maar op mijn 21e had ik daar het geld niet voor. Nu heb ik er de energie niet voor. En het geld trouwens ook niet, want de ziektewet is geen vetpot.

Dus nee, ik verwacht niet veel van de overheid. Maar misschien zijn we de afgelopen jaren wel te vaak in de kou laten staan. Misschien, als we maar hard genoeg roepen, met genoeg mensen, kan de overheid ons deze keer niet negeren. Misschien wordt de portemonnee nu wél getrokken.

En ja, dat mag om de “verkeerde” reden zijn. Geld. Want ons laten sappelen, ons laten vallen, ons afschrijven – het kost de maatschappij alleen maar meer. We vallen uit bij bosjes. Dus laat het maar om geld gaan, als het niet om de mens kan. Goede reden, verkeerde reden, het maakt me niet uit.

Pak het aan. Zoek een oplossing. We hebben de energie niet om te brullen. En we doen het toch.