De illusie van stilstand

Soms lijkt het alsof er niets gebeurt. De dagen kruipen voorbij in een waas van vermoeidheid, nachten zijn eindeloos lang en de enige beweging in je leven is die van de klok die tergend langzaam vooruit tikt. Maar dan, zonder dat je het doorhad, is ineens alles toch een beetje anders geworden.

Twee weken geleden hing ik met mijn laatste restje energie aan de telefoon met mijn huisarts. Nou ja, "hing" – ik lag. Want fysiek naar de huisarts gaan is een sport op zich: je aankleden, daarheen, in een wachtkamer zitten waar de tijd nog langzamer lijkt te gaan dan thuis, een gesprek voeren zonder af te dwalen naar de gedachte dat je eigenlijk gewoon wil slapen, en dan nog terug. Dat trek ik niet. Dus lag ik, en zij luisterde, en samen bekeken we wat er mogelijk was om mijn slaap te verbeteren.

Fast forward naar nu: vier fantastische nachten, één slechte en één middelmatige. Een wereld van verschil. Want afgelopen maandag had ik ineens de energie om met mijn oudste dochter te gaan shoppen bij IKEA. Nou ja, shoppen... Zij duwde mij in een rolstoel door de showroom terwijl ik me verwonderde over hoe stil het daar was. Maandagmiddag, beste beslissing ooit. Geen chaos, geen mensenmassa’s die je moet ontwijken, gewoon rustig door de gangen rollen terwijl mijn dochter met zestienjarige vastberadenheid alles bekeek wat ze interessant vond.

En dat was nog niet eens het grootste hoogtepunt. De volgende dag stond ik in de keuken – ja, echt – en bakte voor het eerst in een half jaar een taart from scratch. Een echte. Met laagjes en alles. En nu? Nu zit ik buiten in de tuin. Mijn jongste speelt met een vriendje, ik heb geen PEM (en voor de niet-ingewijden: dat is een wonder op zichzelf), en ik besef ineens hoe groot dit allemaal is.

Nachtrust is niet dé oplossing, maar het is wel de fundering waarop al het andere rust. Ik heb veel gerust tussendoor, elk signaaltje van mijn lichaam serieus genomen, me nergens overheen gezet. Maar zonder slaap had ik hier nu waarschijnlijk niet gezeten, genietend van de zon, maar ergens binnen onder een deken, verbijsterd over hoe lang een dag eigenlijk duurt als je hem uitgeput moet uitzitten.

Soms lijkt het alsof er niets gebeurt. Maar als je achterom kijkt, zie je pas hoe ver je gekomen bent.